*ღدنیای صورتی منღ*
شنبه ٧ اسفند ۱۳۸٩
 

زخم هارا باید دوخت!

 

بخیه عنکبوتی

عنکبوت ها تار های بسیار نازکی می تنند. اگر ده تا از این تار ها را کنار هم بگذاریم باز از یک تار موی انسان نازک تر است. اما این تار ها از موی انسان خیلی محکم ترند چون کش می آیند و می توانند نیروی زیادی را تحمل کنند.

تار های نازک و مقاوم! این دقیقا همان چیزی است که در بخیه زدن لازم است. پزشکان برای بخیه زدن چشم از تار های عنکبوت استفاده می کنند!

 

مورچه های بخیه زن!

((مورچه های قرمز بنگال)) آرواره هایی قوی دارند. در زمان های قدیم پزشکان هندی برای بخیه زدن از این مورچه ها استفاده می کردند .

چه طوری ؟!

پزشکان دو طرف زخم را به هم نزدیک می کردند و یکی از این مورچه ها را کنار شکاف قرار می دادند. مورچه آرواره هایش را مثل انبر در دو طرف زخم فرو می برد و با این کار زخم را بسته نگه می داشت. بعد جراح فورا این مورچه را می کشت تا آرواره هایش به همان شکل زخم را نگه دارد! حالا نوبت مورچه ی بعدی بود. کمکم زخم مثل زیپ بسته می شد! برای بخیه زدن یک بریدگی 10 سانتی متری بیش از 110 مورچه لازم بود!


ÈэÓȝåÇ :